angststoornis

Leven met een angststoornis

“Ik weet echt niet wat ik met haar aan moet, sorry”.
“Ik zou jezelf drie weken op laten nemen”.
“Ik ga echt niet met haar, haar vader moet altijd mee..”.
“Durf je de deur nog steeds niet uit?”.
“Zou je je verhaal wel delen op internet?”.
“Huh, JIJ een angststoornis?!”

En dit is nog maar een kleine greep van alle uitspraken. Laat staan alles wat er achter mijn rug om is gezegd. Alsof het nog niet erg genoeg is om een angststoornis te hebben..

Ik zoek nog steeds naar een voorbeeld hoe deze angst en paniek voelen. Het dichtstbij dat ik kom is je terug laten gaan naar je ergste nachtmerrie. Naar het moment dat je zwetend en met hartkloppingen wakker wordt, omdat je hebt gedroomd dat je dochter of moeder voor je neus verdrinkt en je er van overtuigd bent dat het echt gebeurt. Als je realiseert dat het een droom was, word je weer rustig. Bij mensen met een angststoornis is dit niet het geval. Zij zitten constant in deze nachtmerrie en lijken er niet van te kunnen ontsnappen, omdat het zich heeft vastgeklampt in hun geest.

Sinds mijn achtste kamp ik met separatieangst, een piekerstoornis en paniekstoornis. Ik had voornamelijk de angst om mijn naasten te verliezen en er alleen voor te komen te staan. Nou, daar zit je dan als achtjarige met het gevoel dat je van de een op de andere dag gek bent geworden. Angst overkomt je en kan ontzettend snel groeien. Van niet meer alleen naar school durven lopen tot uiteindelijk nergens meer naar toe durven in combinatie met paniekaanvallen. Vanaf dat moment neemt de angst het leven van je over. Je geest en lichaam staat continu in de overlevingsstand, doordat je hele dagen bezig bent met het vermijden van situaties die eventueel angst op kunnen wekken.

Daarbij begon mijn omgeving het natuurlijk ook aan me te merken. Ik gedroeg me als een kind van twee die begon te janken als mijn moeder wegging, om het even botweg te zeggen. Leraren die de deur dicht smijten en het je uit laten zoeken met je paniek. Wat voor mij des te meer reden was om met mijn moeder mee naar huis te willen.

Voor buitenstaanders is angst iets ongrijpbaars, wat niet heel gek is. Vaak kreeg ik de reactie: je angst is niet reëel. GOH, dat hoef je mij ook niet te vertellen. Ik WEET dat de angst niet reëel is en dat is nog het ergste van alles. Het heeft niet te maken met willen. De angst IS er. Ik WEET dat hij er niet hoeft te zijn, maar hij IS er. De angst wint het van je verstand. Dat maakt dat mensen met angst vaak het gevoel hebben dat ze vast zitten, je geest gaat met je aan de haal.

Mensen zijn wezens die niet graag op hun zwakst gezien willen worden. Tijdens een angstmoment voel je je zwak, puur omdat je merkt dat je de controle niet meer hebt. Bij mensen met een angststoornis komen deze momenten regelmatig voor en dat geeft een enorm naar gevoel.

Ondanks dat mensen met angstproblematiek zich vaak zwak voelen, ZIJN ze dat juist niet. Je hebt een enorm doorzettingsvermogen nodig om dag in dag uit het gevecht aan te gaan en na de zoveelste keer dat het je niet lukt, toch de kracht te vinden om verder te vechten. Omdat je je niet over wilt geven aan de angst én niet met deze structureel aanwezige last wilt leven.

Dan kom je op een punt waarop je je verhaal langzamerhand met mensen wilt gaan delen, omdat dat helpend is voor de ‘acceptatie’ volgens hulpverleners. Ik studeer Pedagogiek, waarbij veel gevraagd wordt om te kijken naar waar gedrag vandaan komt. Aangezien angst mijn leven voor 80% heeft beheerst, was daar veel uit te herleiden. Docente: “Sorry, maar ik vind het wel heel zwak dat je je zo achter je angststoornis verschuild”. Of als het juist goed met me ging: “Ik maak me toch wel zorgen over je angststoornis, misschien is het beter als je je drie weken laat opnemen”. Terwijl deze mevrouw alleen wist dat ik een angststoornis had en verder over nul informatie beschikte. Daar uit had ik mijn conclusie wel uitgetrokken; dit ga ik dus niet meer bespreken. Het heeft totaal geen toegevoegde waarde gehad.

Toen had dezelfde mevrouw bedacht om drie lessen uit te trekken om onze levensverhalen met elkaar te delen, omdat de klas ONVEILIG was. Als ik ergens een hekel aan heb is het dat wel. Gevalletje ‘wedstrijdje wie het ergste heeft doorgemaakt?’. En daarbij, in een ONVEILIGE klas? Nee bedankt, ik pas. Voor die bewuste keuze kreeg ik aan het eind van het schooljaar een lager cijfer. Top..

Eindstand: het was nooit goed. Ik weet nu dat dat niet aan mij of aan mijn verhaal ligt, maar aan het feit dat het voor heel veel mensen ongrijpbaar is (of sommige mensen er gewoon niet bij waren toen er empathie werd uitgedeeld). Momenteel sta ik op een punt waarop ik mijzelf er niet meer voor schaam. Ben ik helemaal van mijn angststoornis af? Nee, dat is iets wat altijd in mij blijft zitten. Wel heb ik het voor 98% onder controle. De 2% die nog wel eens de kop op steekt, kan ik nu makkelijker aan. Het heeft bij mij erg lang geduurd voordat ik mijzelf er niet meer voor schaamde. Ik zie leerlingen op de middelbare school die het idee hebben dat ze de enige zijn. Dat gun ik niemand. Ook zij moeten weten dat ze er niet alleen voor staan en dat er mensen zijn die begrijpen wat ze door maken. Daarom sta ik zo enorm achter het initiatief van Hey, het is oké.

Als je benaderd wordt door een persoon met angst, is dit omdat ze je vertrouwen. Beschaam dat vertrouwen alsjeblieft niet en ben voorzichtig met wat je zegt. Haal jezelf niet van alles op de hals, want jij kan hun angst niet wegnemen. Het enige wat wordt gevraagd is het geven van erkenning. Geen ongevraagd advies, want geloof me daar zijn deze mensen al genoeg zelf mee bezig. Biedt een luisterend oor en vertrouwen en verwijs door als je vermoedt dat het invloed heeft op het functioneren van een persoon. Want niemand met een angstproblematiek mag er alleen voor staan!

Liefs,

Lieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *